De atletiektoekomst van India

 

19 november 2026

door Guus Mater

 

Sebastian Coe was erg opgetogen toen hij acht maanden geleden aankondigde dat de wereldkampioenschappen indooratletiek van 2028 in India worden gehouden. Odisha, India: het eerste mondiale toernooi van de moeder der sporten in het volkrijkste land ter aarde.

‘De toekomst van de wereldkampioenschappen indooratletiek ziet er rooskleurig en zeker uit,’ verklaarde de voorzitter van World Athletics. ‘Dat is een krachtig teken van een land dat nadenkt over zijn sportieve toekomst.’  

Een actueel beeld uit een sportstadion in India waar atletiekwedstrijden voor junioren werden gehouden sprak een andere taal. Slordig weggeworpen spuiten, injectienaalden, verpakkingsmateriaal van verboden spierversterkende middelen.

Dat beeld is afkomstig uit een documentaire over doping bij minderjarige sporters, die maandag 16 november op de Duitse televisiezender ARD werd uitgezonden. Geheimsache Doping: Kinder is de titel van de zesdelige serie, gemaakt door onderzoeksjournalist Hajo Seppelt.

‘Waarom vinden we spuiten in willekeurige hoeken, toiletten of bij het veld?’ vraagt een Indiase fysiotherapeut zich af. ‘Dit zijn geen ziekenhuizen. Het bewijs ligt er, maar ondanks mijn bezwaren schenkt niemand er aandacht aan.’  

Getuige de achtergelaten rommel wordt er over de dopingpraktijken niet al te geheimzinnig gedaan. De hordeloopster Nanhi Pannu kreeg als veertienjarige medicijnen van haar coach om haar prestaties te verbeteren. ‘Die hadden zeer slechte effecten op mijn lichaam. Ik heb ze drie jaar gebruikt. Ik had bijwerkingen, ik kon niet slapen. Mijn lichaam veranderde. Mijn stem klonk als die van een jongen. Ik werd steeds bozer en kwam aan in gewicht.’

 

Eerste goud voor India

Volgens Seppelt is er geen land ter wereld waar zoveel minderjarige sporters bij dopingcontroles positief zijn. Misschien is dat statistisch logisch, omdat het immense land inmiddels 1,3 miljard inwoners telt. Tot zeer recent was India echter op atletiekgebied nowhere land. Cricket en hockey, dat waren de sportieve speerpunten van India. Al dateren de hoogtijdagen van de hockeyers uit de tijd dat er nog gewoon op gras werd gespeeld.

Het is pas vijf jaar geleden dat een atleet uit het land olympisch goud won. Met speerwerper Neeraj Chopra (1997) uit Khandra leek India op de goede weg te zijn. Goud in 2021 in Tokio, zilver in 2024 in Parijs. Chopra is een boerenzoon, die als jonge tiener op school werd gepest vanwege zijn neiging tot zwaarlijvigheid.

Daarom meldde hij zich bij een sportschool. Maar toen hij even verderop speerwerpers aan het werk zag, raakte hij echt begeesterd. Aangezien trainers in zijn specialisme in India dun gezaaid waren dan wel totaal ontbraken, keek hij op video’s de kunst af van Jan Zelezny. In 2016 won hij zijn eerste internationale titel.

 

Onthullende verhalen

In de documentairereeks van Seppelt komt Chopra niet voor. Zijn imago is tenminste schoon. Dat geeft het olympisch comité van India de kans om de gevierde atleet in te zetten om de kandidatuur voor de Spelen van 2036 kracht bij te zetten. Naar verwachting wordt daarover besloten in 2029, het jaar na het indoor WK in de deelstaat Odisha. Om precies te zijn in het Kalinga Stadium in de stad Bhubaneswar.

Het team van Seppelt reisde wekenlang kris-kras door het land. Het onderzoek naar de aanpak van jeugdatletiek in het land vormt slechts een fractie in een breed palet. Tijdens de zes jaar vergende research werden vijftig landen bezocht.

Zo omvat de serie veel onthullende verhalen over jeugddoping: een wielrenster uit Canada, een roeier uit Polen, gewichthefsters uit Egypte, een skispringer uit de vroegere DDR, een zwemster uit West-Duitsland, een wielrenner uit Italië en honkballers uit de Dominicaanse Republiek. De gevolgen zijn vaak enorm: ernstige fysieke schade, soms suïcide.  

Seppelt schat het aantal minderjarige sporters dat doping gebruikt op tien miljoen. Basis daarvoor zijn de cijfers van de Verenigde Naties, die telden dat 200 miljoen sporters onder de achttien jaar wedstrijdsport doen. Uit studies in een groot aantal landen blijkt dat gemiddeld 5 à 6 procent toegeeft prestatieverhogende middelen te gebruiken. Slechts een enkeling valt bij controles door de mand.