door Bert Vreeswijk

foto’s Erik van Leeuwen en Bert Vreeswijk

Inleiding

Wat kan sport met al die emoties dan toch mooi zijn

Het gaat in de sport in mijn optiek namelijk niet alleen om de prestaties – ook niet in de topsport. Het gaat vaak om veel meer. De ouders van wereldtoppers als Dafne Schippers, Anouk Vetter, Femke Bol, Niels Laros, Jessica Schilder, Nadine Visser en Sofie Dokter, om maar eens wat namen te noemen, hebben veelal dezelfde ervaring, zoals mag blijken uit de foto’s. Het is namelijk de liefde voor je kind, de beleving en verbondenheid die je samen met je kind als ouders maakt als je ze van kleins af aan de zorg en aandacht geeft die ze verdienen en de gevoelens die je daarbij samen koestert. 

Als ouders ben je enorm trots op je kind wanneer ze in hun studie of sport succes oogsten (of in het dansen of de muziek, als ze mooi piano of viool kunnen spelen). Los van op welk niveau hij of zij haar hobby beoefent. Karen Schippers, de moeder van Dafne, zei het onlangs zo mooi in een interview in Runner’s no 3.

‘Natuurlijk ben ik trots, ontzettend trots! Net als dat ik dat ben op mijn andere twee kinderen. Ik heb Dafnes hele sportcarrière ervaren vanuit mijn rol als moeder, terwijl mensen daar misschien een ander beeld van hebben en mij meer zien als de moeder waarvan het kind zo geweldig heeft gepresteerd.’

Karen Schippers  

Mijn eigen ervaringen als vader

Als vader van drie dochters herinnert mij dat aan mijn kleine meiden, in de tijd dat ze alledrie een andere sport op een bescheiden niveau beoefenden. Anouk, de oudste, zat op 7-jarige leeftijd op zwemmen en deed af en toe een mini-triatlonnetje. Dan zaten mijn toenmalige vrouw en ik soms uren in een zwembad, omdat ze die middag 25 meter schoolslag en 25 meter borstcrawl  moest zwemmen. Maar wat was je trots als die kleine meid aan het eind van de middag een medaille kreeg omgehangen en ze vol trots het kleinood aan ons kwam laten zien!

En dan Yelka, mijn middelste dochter, die op haar 8e op welpen-basketbal zat. Hoe ik met mijn vrouw die kleintjes de beginselen van het basketbal bijbracht op woensdagmiddagen, wat heb ik er van genoten! Af en toe een oefenpotje tegen een ander clubje. En ja, wij reden met een aantal ouders de kids altijd  naar dit soort wedstrijdjes. We genoten er van en niks was ons teveel.

En dan mijn jongste dochter Maranke, die op 12-jarige leeftijd zeer enthousiast in de atletieksport actief was bij de jeugdmeerkamp en die daarnaast ook nog op turnen zat. Soms leek onze huiskamer wel een turnzaal, waar radslagen en handstanden bijna dagelijkse kost waren. Maar voor ons als ouders was het de mooiste tijd van ons leven. Soms als ik de vele plakboeken nog eens door zit te bladeren, dan koester ik al die mooie momenten en gaat mijn hart er nog een beetje sneller van kloppen. Ik had het voor geen goud willen missen.

Betrokken ouders hebben grote invloed op de successen van hun kind

Als ik naar atletiekwedstrijden ga kijken, dan zie ik regelmatig al die betrokken ouders langs de atletiekbaan hun zoon of dochter hartstochtelijk aanmoedigen. En als je er goed op let, zie je ook hoe belangrijk dit voor de atleten zelf is. Of hun zoon of dochter nu wint of niet, in hun ogen zijn ze oprecht supertrots op hun kind. In alle interviews die ik van aankomende atletiektalenten voor de rubriek In the Spotlight op deze website heb gemaakt, zeggen de geïnterviewde atleten/tes vaak dat ze het heel belangrijk vinden dat hun ouders bij de wedstrijden aanwezig zijn en hand- en spandiensten verlenen. Het is hun vertrouwde ankerpunt. En ja, als er eens tegenslagen moeten worden verwerkt zijn er ook belangrijke troostende woorden. Maar zeker worden de successen intens samen gevierd.