Home » ergernissen

Even zeuren (5), door Kees Sluys

Nog maar kort geleden, begin september, opende de Volkskrant het sportkatern trots met een paginagrote foto van Sifan Hassan. Dit naar aanleiding van het feit dat de atlete op de sinds maart dit gepubliceerde wereldranglijst van atletes als nummer 1 stond geklasseerd. Zij was, zo schreef de krant, ‘nu officieel de beste atlete van de wereld’. 
Het klassement is een nieuw idee van de IAAF, waar men denkt c.q. hoopt dat zo’n wisselende rangschikking meer publiciteit voor de atletiek zal genereren. Zulks in navolging van het tennis met hun top 100 lijsten. 
Er is echter één verschil. Bij tennissen draait het alleen om tennissers: appels en appels. 
Bij atletiek gaat het niet alleen om atleten überhaupt, maar om lopers, springers, werpers en meerkampers: appels en peren. 
In Doha liet Hassan intussen zien dat ze inderdaad erg veel in haar mars heeft. Een superieure overwinning op de 10.000 meter die werd gevolgd door een sublieme 1500 meter-triomf. 
Eerder op de dag van die laatste overwinning had Mark van Driel zich in de Volkskrant nog eens uitgebreid met Hassan (en haar trainer Alberto Salazar) beziggehouden. Hij schetste vijf scenario’s, die haar schitterende optreden zouden kunnen verklaren. Het woord ‘doping’ werd daarbij zeker niet geschuwd. 
Hij sloot af met de woorden: ‘Wat wel vaststaat: de twijfel zal nooit helemaal verdwijnen.’ Daarin heeft hij ongetwijfeld gelijk. En daar zit precies Hassans tragiek. Stel dat ze volgend jaar langzamer gaat lopen, dan zal men al gauw roepen: ‘Zie je wel. Zonder Salazar (doping) is ze een stuk minder goed.’ 
Eigenlijk zou Hassan volgend jaar het 1500 meter wereldrecord van Genzebe Dibaba (3.50.07) als eerste atlete ooit ruim onder de 3.50.00 moeten brengen. Dat heeft ze dan tenminste zonder bemoeienis van Salazar gepresteerd. Bewijs van onschuld, zou je zeggen. Of toch niet? Nee, Sifan kan het nooit meer goed doen. 
Vandaag, 7 oktober, opent het sportkatern van de Volkskrant wederom met een grote foto van Hassan. ‘Sprookjesachtig snel’ luidt de kop. Ruim anderhalve pagina is er voor de tweevoudige wereldkampioene ingeruimd. Een, laten we zeggen, positief stuk over haar unieke prestaties. Maar ook een stuk getiteld: ‘Wereldkampioen in verdacht gezelschap’. 
Inderdaad: de twijfel blijft. 

Even zeuren (4), door Kees Sluys

Ik had NRC Handelsblad al even niet meer onder ogen gehad. Benieuwd naar de verslaggeving over het WK legde ik 3,39 euro neer voor de editie van vrijdag 4 oktober. 
Wat zou Henk Stouwdam (of een van zijn collega’s) te melden hebben over de sensationele 400 meter vrouwen, waarin gedoodverfde favoriete Shauna Miller-Uibo het onderspit moest delven tegen de 21-jarige Salwa Eid Naser, die met 48.14 in de buurt kwam van het onaantastbare record van Marita Koch? 
Wat zou er te lezen zijn over de schitterende, bijna 7000 punten-overwinning, op Nafi Thiam van Katharina Johnson-Thompson in de zevenkamp? En over de mooie prestaties van Nadine Broersen en Emma Oosterwegel? 
En hoe zou het even dramatische (de tranen van Kevin Mayer!) als glorieuze (Niklas Kaul!) tienkampverhaal van Doha worden verteld? 
Ik bladerde door de krant en ja, daar kwam ik bij de sportpagina’s. Die werden gevuld met een omvangrijk verhaal over ‘talentrijk AZ’ dat stand hield tegen Manchester United. En ik zag korte berichten over Feyenoord en PSV. 
De tweede en laatste sportpagina ging volledig over: Circuit Zandvoort. Kop: ‘Genoeg hordes, maar geen zorgen.’ 
Typisch zo’n stuk dat je ook een week later kunt plaatsen. 
Is hier iets misgegaan en moest er plotseling een pagina worden gevuld? 
Zo niet, dan moeten we vaststellen dat de atletiekverslaggeving in de Volkskrant nog zo gek niet is.

Even zeuren (3), door Kees Sluys

De atletiekverslaggeving in de Volkskrant wordt sinds kort verzorgd door nieuwe redacteur Eline van Suchtelen, die eerder bij Trouw werkte. De wijze van werken bij het ochtendblad is nog hetzelfde. Niet gericht op een zo compleet mogelijke verslaggeving van een evenement als het WK in Doha – een paar highlights moeten in dit tv-en computertijdperk volstaan.
Of de atletiek minnende lezer daar blij mee moet zijn is de vraag. Wat hebben we tot dusver kunnen lezen?
In de maandagkrant veel over de prachtige 10.000-triomf van Sifan Hassan. Verder stukken over Christan Coleman (maar vooral over dopingverdenkingen) en de superieure 100 meterwinst van Fraser-Pryce. Dat was de oogst van een heel weekend.
De dinsdageditie telde welgeteld twee onderwerpen. De 800 meter finale van de vrouwen, met de overigens uitstekende titel ‘Zonder Semenya is het weer spannend’ (waarmee het warempel wel leek alsof de krant helemaal achter de uitsluiting van de Zuidafrikaanse staat – wat overigens geen schande is, alle geschreeuw van advocaten en mensenrechtenactivisten ten spijt).
Zeer uitgebreid werd voorts bericht over de blessure van Dafne Schippers. Maar wéér over haar tijd bij Rana Reider, wéér over die krachttraining etc. Alsof we dat allemaal nog niet weten. Ja, toegegeven, ook Taymir Burnet kwam in een zinnetje langs. En dat Hassan de 1500 meter gaat lopen. Maar: dat Lisanne de Witte de halve finaleplaats haalde werd weer niet genoemd.
En zo was er maandagavond veel meer te genieten geweest. Neem de fraaie hoogspringfinale bij de vrouwen, en de drie Ingebritsens in de finale van de 5000 meter. Heroïsch was de poging van Jacob, die uiteindelijk toch tekort kwam tegen het Ethiopische geweld.
De krant van vandaag bevat een flink stuk over het fraaie polsstokhoog duel tussen Armand Duplantis en Sam Kendricks. Prima. Verder een kort bericht over Noah Lyles’ 200 meter overwinning, Braziers 800 meter victorie, en over Jamile Samuel die de 200 meter finale, bij lange na, niet bereikte.
Maar waren er niet nóg een paar landgenoten van de partij? Lisanne de Wit liep toch een halve finale 400 meter (die ze weliswaar niet doorstond) en Douwe Amels probeerde zich toch voor de hoogspringfinale te kwalificeren – al bleek zijn 2.22 meter dan ontoereikend? Zelfs de fraaie 55.32 van Femke Bol op de 400 meter horden, waarmee zij zich voor de halve finale kwalificeerde, werd geen woord waardig gekeurd. In plaats daarvan veel aandacht voor de schorsing van Alberto Salazar. Op blikvangende pagina 3 de visie van Hassan, opgetekend door Van Suchtelen. En op de sportpagina’s een tweekolomsstuk van chef-sport Mark van Driel (niet zo lang geleden nog de atletiekman bij de krant).
Waarom dit geval – zeker nu het WK in volle gang is – niet even in een kolommetje afdoen, vraagt de simpele atletiekfan zich af. Antwoord: omdat de meeste media het héérlijk vinden om over doping te berichten. Zeker de Volkskrant.

Even zeuren (2), door Kees Sluys

Zondagavond, na de halve finale – toen nog niet bekend was dat Dafne moest afzien van de finale 100 meter – analyseerde Gregory Sedoc voor de NOS dat Dafne ‘te laat de turbo aanzette’. Beetje rare uitdrukking: alsof je dat zomaar even naar believen kunt doen. Of was het zijn manier om die lichte hapering (even iets naar
links uitwijken) te verklaren? De lichte hapering die, naar Dafne later verklaarde, inderdaad met haar plotselinge liesprobleem te maken had.
Hoe dan ook. Na de finale wees Sedoc op interessant aspect bij de sprint:
Shelley-Ann Fraser-Pryce, Elaine Thompson cs die niet met gebalde vuisten, maar met open handen liepen. Gebalde vuisten = per se móeten.
Open handen = ontspanning.
De vertoonde beelden lieten het mooi zien. In zijn autobiografie To be honest with you uit 1995 laat olympisch 100 meterkampioen van 1992 Linford Christie
zich hier ook over uit: ‘I run with my palms open. A clenched fist is a sign of aggression and, when you are pushing too hard, you become very tight. You have to be aggressive but is has to be internal anger. Your face is very important because, whatever your facial expression, your body will follow. If your face is relaxed, your body will stay relaxed. If your face expresses anger then your body is going to do everything that way. Once again, the idea is to stay relaxed. Don’t clench your fists.’

Even zeuren (1), door Kees Sluys

Het was geen beste beurt van de NPO. Sifan Hassan en Susan Krumins waren al zo’n 20 minuten onderweg tijdens hun zo succesvolle 10.000 meter (eerste en zevende) – toen pas, om 20.30 uur, mocht commentator Léon Haan in de uitzending komen. 
De Britse, Belgische en Duitse zenders deden wél zoals het hoort: de hele race uitzenden. 
Dafne Schippers, die na een ‘horrible’ (BBC) start toch haar serie wist te winnen, kwam natuurlijk ook nog in beeld. Maar geen woord over die andere, zij het teleurstellende, deelneemster Marije van Hunenstijn. 
Ook onze vertegenwoordigers bij het polsstokhoog, Menno Vloon en Rutger Koppelaar, werd woord noch beeld waardig gekeurd.  
Dat zij de kwalificatie niet doorstonden is weer een ander verhaal. 
Studiodeskundige Gregory Sedoc sprak op zeker moment over de druk van het favoriet zijn. Hij wist daar uit eigen ervaring alles van. ‘.... toen ik Europees kampioen op de horden werd....’ 
Ja, het was in Birmingham 2007 een prachtig succes. Maar het ging wel om de indoortitel. Een nuance die wel eens vaker wordt weggelaten. 
We moeten de zaak wel in perspectief blijven zien.