Door Kees Sluys

Na afloop van de bescheiden persconferentie vrijdagochtend 29 mei in het Möslestadion liep ik op de baan Simon Ehammer tegen het lijf. Ah, toch even vragen of ik het echt goed had begrepen. Op alle onderdelen kon hij nog progressie boeken, had hij onlangs ergens laten weten. 'Ook op ver?' vroeg ik ongelovig. Want dat hij die legendarische 8.45 van twee jaar geleden nog eens zou overtreffen leek me onbestaanbaar. 'Ja, ook op ver,' antwoordde hij lachend. 'Kijk morgen maar.'

De volgende dag, het was drukkend warm en het publiek was in groten getale toegestroomd, zaten we op de tribune recht tegenover en tien meter verwijderd van de verspringbak. Zijn tweede poging, als altijd na een karakteristiek lange aanloop, zag er geweldig uit. De witte vlag. Gespannen verwachting. Een paar seconden later gebrul en gejuich in het stadion en een dolzinnige Ehammer: 8.51. Beste seizoenprestatie überhaupt en 'wereldrecord' binnen de tienkamp!

De 'Appenzeller', zoals hij door de stadion- speaker graag word genoemd, had zijn kandidatuur voor de eindoverwinning duidelijk gesteld. Zijn 100 meter (10.41) was al goed en ook kogelstoten (15.19), hoog (2.03) en 400 meter (47.33) liepen vervolgens uitstekend. Resulterend in een beste allertijden/eerstedagscore van 4762 punten.

Fantastisch. Maar zou die een voldoende buffer vormen met een duidelijk mindere tweede dag op komst, waarin twee nog steeds lastige werponderdelen en een moordende 1500 meter afgewerkt moesten worden. Of had hij ook daarop vooruitgang geboekt?

Ehammers op voorhand grootste concurrent in het op het laatste moment door jammerlijke afzeggingen geplaagde evenement (oa Lindon Victor en Ayden Owens-Delerme) was Leo Neugebauer, de zeer populaire en geliefde Duitser, die ook een prima eerste dag liet zien met: 10.76 / 7.97 / 16.71 / 2.06 en 47.99. Totaal: 4632 punten.

En veelvoudig winnaar Damian Warner dan? Hoe was het met hem, 36 jaar oud, gesteld? Bepaald niet slecht. Met zijn snelheid was nog weinig mis (winst op de 100 meter in 10.28), maar enige slijtage werd zichtbaar: de overwinning was voor hem niet weggelegd. Het ging tussen de Zwitser en de Duitser. Tussen de supersnelle hordeloper die zo veel punten verliest op discus en de superdiscuswerper die zo veel punten verliest op de horden. 

Een furieuze 110 meter horden in 13.48 tegenover een moeizame 14.57 leek de Zwitser in veilige haven te brengen. En toen Neugebauer op zijn sterkste onderdeel in zijn derde poging tot 'slechts' 50.77 kwam (tegen 41.09) leken de kaarten geschud. Hoewel. 

Intussen begon het speculeren over ruime 8800 puntenscores - al bijna routine voor Neugebauer, maar onontgonnen terrein voor zijn concurrent wiens pr van 8575, vorig jaar in Götzis gevestigd, in ieder geval op verbrijzelen stond.

Na 5.20 polsstokhoog en 54.38 speer voor Ehammer tegen 5.00 en 58.46 voor Neugebauer keek de laatste tegen een achterstand van 73 punten aan: 8118 om 8045. Zou het kunnen? Neugebauer was in principe duidelijk beter op de slotafstand, maar deed in de eerste ronden zo te zien geen serieuze pogingen om echt afstand te nemen. Of kon hij het niet? Uiteindelijk finishte hij in 4.39.33 bijna vier seconden voor Ehammer. Te weinig om hem van de overwinning af te houden. Eindstand: 1 Ehammer 8778, 2 Neugebauer 8730. Zit er de komende jaren nog meer in het vat voor de 'Appenzeller'? 

Sven prima 

En onze jongens? We hadden de nodige verwachtingen van Jeff Tesselaar; zou hij, met een pr van 8249 vorig jaar gescoord in Götzis, zich een jaar later kunnen verbeteren naar een 8400-score? Hij begon goed met 10.66, 7.61 en een kogel-pr van 14.57. Ook zijn 400 meter (47.35) ging naar behoren, maar wanneer komt het toch eens goed met het hoogspringen? Twee jaar geleden bij de EK in Rome sprong hij al 1.97. Nu slechts 1.94. Maar al met al sloot hij dag 1 met 4353 punten en een zesde plaats lang niet slecht af. En leek een nieuw recordtotaal er nog wel in te zitten. Helaas, zijn 14.60 horden en 44.62 discus op dag twee waren niet geweldig. En toen Jeff bij polsstokhoog - zijn pr van 4.70 dateert ook al van twee jaar geleden - slechts 4.50 sprong, leek een nieuw pr van de baan. Toch kwam hij na 53.79 speer en een winnende 1500 meter in 4.18.49 nog zeer dicht in de buurt: 11e met 8239 punten. Komt de echte klapper later in het seizoen? Foto van prijs

Meer dan belangstellend keken we ook uit naar de verrichtingen van Sven Roosen. Was hij helemaal hersteld? Hoe zou zijn kwetsbare onderdeel hoogspringen verlopen? Dag 1 verliep wisselvallig en bracht hem in de tussenstand op een 14e plek met 4214 punten. Zijn 100 in 10.52 was prima, ver liep met 7.12 niet lekker, kogel ging met 14.69 voor zijn doen matig en hoog... nou ja, 1.88 was in ieder geval beter dan niks. Op de 400 meter (47.52) hadden we een snellere tijd verwacht, maar slecht was het natuurlijk niet.

Wat zou dag twee brengen?

Die verliep meer dan verdienstelijk. Een goede horderace in 14.08 werd gevolgd door een voortreffelijke discusworp van 48.07. Polsstokhoog (pr 5.00) bleef met 4.70 onder de maat, maar met een uitstekend PR in zijn eerste poging bij speerwerpen (65.07) en een fraaie tweede plaats op de 1500 meter in 4.23.31 brachten hem in de eindstand op een zeer mooie vijfde plaats. Ook de score van 8428 punten kon hem (en ons) bekoren.

Emma's herrijzenis 

Zoals Simon Ehammers magische prestaties bij verspringen onontbeerlijk zijn voor een mooi totaal, zo is het ook bij zijn landgenote Annik Kälin gesteld. Zij legde de basis voor haar mooie eindoverwinning met 6726 punten met een sprong van 6.96 in haar tweede poging. Fenomenaal. 

Maar lang had het er naar uitgezien dat een van de Nederlandse troeven aan het langste eind zou trekken. Sofie Dokter, bij de traditionele atletenvoorstelling op vrijdagavond in de Kulturbühne AmBach niet voor niets als laatste (en dus als grootste kanshebster vooraf) opdravend, begon voortvarend. Persoonlijke records op horden (13.27), kogel (14.70) en 200 meter (23.13) plus een tegenvallende 1.80 hoog, brachten haar aan de leiding. Zat een 6700-score er in? Nee. Maar een derde plaats met een pr van 6627 punten stemde toch aardig tevreden. 

En dan was er, hoera, de vreugdevolle comeback van Emma Oosterwegel. Na jaren van min of meer stilstand was ze weer overtuigend aanwezig. Met diverse pr's op dag 1, en met een traditioneel sterke tweede dag voor de boeg, leek ook zij serieuze aanspraak op het podium te maken. Het was de eerste keer dat onze vrouwen in Götzis onder leiding van nieuwe coach Steven Nuytinck verschenen. Zou de wisseling van de wacht Emma nieuwe inspiratie hebben gegeven? In ieder geval scoorde ze mooie pr's (13.21 en 23.65), maar bleef ze uitgerekend op haar sterkste onderdeel speerwerpen met 52.50 iets beneden de verwachtingen. Haar winnende 2.09.19 op de 800 meter bleek net niet genoeg voor de zege. Maar het zilver met een fraai pr van 6705 punten was zonder meer indrukwekkend. Gaan we dit seizoen nog meer beleven?